Mostrando las entradas con la etiqueta música. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta música. Mostrar todas las entradas
viernes, 18 de junio de 2010
Gracias a la vida...
Gracias a la vida que me ha dado tanto...eu estaba nunha cafetería estudiando historia e de repente, escoitei estos versos de Violeta Parra na radio; e no, non era a voz da recentemente falecida Mercedes Sosa. Agudicei o oído e distinguín a voz da inigualable Laura Pausini xunto con outras como as de Shakira ou Alejandro Sanz. O caso é que esta canción me trae tantos recordos...É bon sentirse en paz coa vida incluso cando mancou tanto. Escoitar esta canción de novo inda que noutros voces, tróuxeme á cabeza a importancia de ser feliz. Pra min non reside non tanto no coñecemento inda que tamén, senón máis no saber disfrutar e parar a recoller os anacos do que nos pasa a miúdo, desapercibido. As ganas de equivocarme marcaron en min o fito de coñecer a ferramenta pra disfrutar. e disfrutar de qué? Pois do que me vai traendo a vida pero maiormente, dos e cós meus. Por iso digo: Grazas á vida que, nos dará sempre tanto. Ange**
jueves, 11 de marzo de 2010
Yevgeny Pliúshchenko
Cambio de disciplina, pero sen deixar de lado a música, como veremos, para ir ata Rusia sobre os patíns sobre xeo de Евгений Викторович Плющенко (Yevgény Víktorovich Plyúshchenko). Naceu en 1982 en Solnechny, na Unión Soviética. Comezou a patinar en Volgogrado cando tiña catro anos, e esa pista pechou cando tiña once, polo que marchou a San Petersburgo para adestrar con Alexey Mishin. En 1997 gañou a súa primeira competición mundial con catorce anos. Nas Olimpíadas de Inverno do 2002, Plyúshchenko e o seu rival e antigo compañeiro de adestramento Alexei Yagudin eran co-favoritos, e o primeiro posto foi para Yagudin por unha caída de Plyúshchenko.
No período que vai entre os anos 2002 e 2006, o noso convidado nesta ocasión pasou unha época de luces e sombras, estas últimas no terreo profesional, pois no 2005, no Campionato do Mundo en Moscú, viuse obrigado a retirarse despois de executa-lo programa curto debido a unha lesión, co que xa non puido participar na final; tamén tivo algunha sombra no terreo persoal, pois neste mesmo ano casou con Maria Ermak, coa que tivo un fillo, pero divorciáronse tres anos despois. No ano seguinte foi campión olímpico en Turín amosando unha clara superioridade, pero despois disto virían dous anos alonxado da competición. No 2007, os resultados de Rusia no Campionato Mundial foron os peores dende 1960, polo que, segundo se di na súa páxina oficial, Plyúshchenko, preocupado porque Rusia perdese o seu predominio, anunciou a súa intención de volver participar na tempada 2007-2008, para mante-lo nivel competitivo de Rusia ata que a nova xeración de patinadores tomase o relevo, pero este retorno non se produciu.
No 2009 casou por segunda vez coa produtora musical Yana Rudkovskaya, coa que traballa o cantante ruso Dima Bilan, co que Plyúshchenko colaborou cunha coreografía no Festival de Eurovisión celebrado no 2008, xunto co violinista húngaro Edvin Marton e o seu violín fabricado por Antonio Stradivari (Stradivarius é forma latinizada) ou por algún membro da súa familia, en 1697; Edvin Marton ten composto pezas para as coreografías do patinador. Na súa participación na Rostelecom Cup en Outubro deste ano 2009 e nos Campionatos de Rusia e de Europa do ano no que estamos, Plyúshchenko obtivo unhas vitorias nas que deixou bastante atrás o resto de patinadores, despois de prepararse a conciencia despois da súa lesión.
Nesta disciplina, a música ten un papel moi importante nas coreografías dos patinadores, e a selección das obras pode chegar a ser incriblemente variada, do que imos achegar uns poucos exemplos das pezas para as que preparou coreografías, entre as que están: Tosca de Puccini, Tango Flamenco, de Paco de Lucía, algunhas cancións de Michael Jackson, entre outras moitas. Xa para rematar, quérovos deixar aquí o video da súa coreografía do "Concierto de Aranjuez", de Joaquín Rodrigo. Que a desfrutedes.
Ser.
viernes, 4 de septiembre de 2009
Crítica al mp3
Aunque este artículo ya lo realicé para www.martayefra.blogspot.com lo coloco aquí ya que lo quería compratir con tod@s vosotr@s.
Sin duda el mp3 ha servido para una mayor difusión de la música a traves de la red, pero, ¿ha afectado a la calidad con la que escuchamos la música?.
El mp3, denominado antes Mpeg-1 audio Layer 3, es un formato digital de audio comprimido con pérdida, osea que es un procedimiento de codificación que tiene como objetivo representar cierta cantidad de información utilizando una menor cantidad de la misma, siendo imposible una reconstrucción exacta de los datos originales. Resumiendo menor calidad.
Las primeras patentes sobre este sitema se hicieron en 1986, pero no fue hasta 1995 en que Karlheinz Brandenburg, director de tecnologías de medios electrónicos del Instituto Fraunhofer IIS, perteneciente al Fraunhofer-Gesellschaft- red de centros de investigación alemanes, uso esta extensión para guardar ciertos archivos en su ordenador.
El mp3 ha sido el primer formato de audio popularizado gracias a internet.
Con el tiempo el mp3 esta teniendo un pequeño declive e influye mucho el hecho de tener patente, esto impide que la comunidad pueda seguir mejorándolo y puede obligar a pagar por la utilización de algún códec, esto es lo que ocurre con los reproductores de MP3. Aún así, a inicios del 2007, el formato mp3 continua siendo el más usado y el que goza de más éxito. Por triste que suene¡¡
La compresión se basa en la reducción del margen dinámico irrelevante, es decir, en la incapacidad del sistema auditivo para detectar los errores de cuantificación en condiciones de enmascaramiento y elimina frecuencias de sonidos que el oido humano no puede escuchar, para mi todo un error, no lo escuchamos pero lo podemos sentir, basta mencionar un ejemplo de las frecuencias: para el oído no experimentado, o común, con 128 kbps o hasta 96 kbps basta para que se oiga "bien" (a menos que se posea un equipo de audio de alta calidad donde se nota excesivamente la falta de graves y se destaca el sonido de "fritura" en los agudos). En personas que escuchan mucha música o que tienen experiencia en la parte auditiva, desde 192 o 256 kbps basta para oír bien. La música que circula por Internet, en su mayoría, está codificada entre 128 y 192 kbps.
Con estos apuntes, no es necesario remarcar ni destacar que esta compresión, en la que se pierden datos, o sea frecuencias que en teoría la gran mayoria de las personas no escuchan, afecta claramente a la música, ¿que pasa?, para la gran mayoría de las personas la música se escucha en la radio, en el autobús, en el movil, es un mero entretenimiento, no un placer, poca gente aprecia el buen momento de ponerse unos cascos y estar en la cama relajado disfrutando de todo un ambiente musical, no me refiero a unos cascos del todo a cien o de los chinos, cascos de 50 a 100 euros, para el oido "medio" estos son suficientes, también lo puedes hacer sin cascos pero con un buen Hi-Fi. Pruebalo¡¡¡¡
Ventajas de mp3... muchas... aparentemente, caben más canciones, puedes descargar gratis.... para que disfrutemos de la música, no lo convirtamos también en un bien de consumo más, apostemos por la calidad, para mi un mp3 es como un alimento con edulcorante, con E330, con acidulante y espesante.
Os propongo un experimento, conseguid un vinilo o a alguien que tenga un vinilo de Pink Floyd, por ejemplo, "The Wall", escuchadlo en vinilo, luego en cd y luego en mp3, cuando lo hagais no tendreis que leer nada más. Buena suerte.
Wav para todos, y arriba los formatos de calidad, aunque en vez de 500 canciones cojan 50 en tu aparatito portatil.
jueves, 18 de junio de 2009
ABRIMOS CON CATPEOPLE
Este blog nace con la sencilla intención de hablar sobre música pero sabiendo que no nos ceñiremos solo a la música sino que, ampliaremos hacia direcciones no conocidas por nosotros mismos; la improvisación será el camino que está por andar todavía; yo misma me comprometí a abarcar el tema del rock en español y empiezo recomendado un grupo español pero con letra en inglés
WHAT is the time Mr wolf¿ este es el segundo album de estudio de un quinteto vigués afincado en Barcelona ; son Catpeople y sus canciones han dejado en mí un poso de los buenos.
El nombre del grupo es el de una peli de cine negro de los años 40 y no podía ser de otra forma cuando creo que algunos de ellos han estudiado cine en bcn . destacaría de ellos la voz grave y fuerte del cantante y el aire nostálgico que desprenden sus canciones ; una melancolía encubierta que no se palpa en nada en concreto pero está ahí ; quizás en la voz, las letras a veces en la melodía
goodbye angel , radio , behind son canciones que os recomiendo escuchar
ange