jueves, 28 de enero de 2010

O Ego

A quen se lle poden negar as sombras? o noso dereito a non ser perfectos, debe estar aí; benvidos aqueles que logran o sublime nelgún eido da súa vida mais non todos aspiramos a tal cousa. Nin a comprensión de ninguén, nin a aprobación de "todo o mundo", nin o amor universal, tan só o respeto. E defínome como conservadora se iso leva a fomentar o amor dos meus; que son poucos e tampouco quero máis. Importantes como a auga son os que non me alagan, os que tan só nos espertan unha sonrisa cada mañá.
E quizáis porque me levantei co pé esquerdo esta mañá ou porque fai tempo que o tiña dentro e medrou, non o sei, o certo é que hoxe me sinto crítica coa crítica; velaquí un reflexo ben doado de atopar e ben sei que o contra ataque non leva a nada novo que non sexa frustración pero, a rebeldía e a contradicción, están en min.
Qué axiña xuzgamos a frivolidade, non é? Pero eu sempre dixen que hai vidas e vidas, momentos e momentos e non me nego a seguir repetíndoo. Alguén habrá que todo o tome con lixeireza por non poder afrontalo e iso, ten máis de profundo que a moita seriedade da que se afanan algúns. Convencida de que tras un burdel sempre hai unha historia da que podemos aprender, reivindico o dereito a frivolizar a vida cando nos sirva de vía de escape; sei que non todos poderán ler esto sen que lles semelle pura apariencia pero tamén esta é necesaria..ou non ?
Eu máis que xuzgalo quero abrilo a debate, por moi criticona que me espertase esta mañá...

domingo, 10 de enero de 2010

O 201O NEVADO.

O ano comeza con obxetivos polos que loitar de sobra e sobre os que poderiamos falar, tendo estas fotos de fondo. Non son miñas, fixoas un amigo meu, ao que lle apaixona a fotografía e do que aprendín a observar a natureza doutra maneira. Amante da paisaxe galega en todas as súas facetas e cores, amigo de falar tras haberte escoitado e loitador polos cambios a mellor, vaia por él toda a miña admiración, pois non todo o mundo é capaz de rectificar nos anos finais do trayecto da vida. Él si é capaz de seguir renovándose e de dar renda solta ao pracer de vivir. Ange.

martes, 5 de enero de 2010

Adios 2009¡¡¡¡

Pincha en las fotos para verlas en grande¡¡¡¡¡¡ El 2009 ha sido para mi un buen año, y me ha dejado momentazos que recordaré para toda la vida, experiencias muy enriquecedoras y bonitas, os dejo algunas fotos de esos momentos.
El primer gran recuerdo es un viaje a Italia con Marta en el que visitamos Milán, Genova, Florencia, Venecia, en el mes de Febrero. Sobre todo Venecia, en la que ya había estado me volvió a impresionar más que nunca. Lo pasamos genial Marta y yo, viajando sobre todo en tren.
Las amistades nunca pasan, los auténticos amigos perduran aunque la distancia sea lejana, aunque no se haya tenido contacto, y recuperar la actividad de amistad con mi amigo Pablo ha sido algo destacable de este 2009. El ahora está en León, por suerte el contacto puede ser más cercano y frecuente ahora. Foto del MUSAC.
Otra de las activiades que marcaron el 2009 fue, la presentación de mi disco tanto en A Coruña como en Lugo. En Lugo en el Círculo de las Artes, un lugar increible para tocar, tanto por su situación como por lo que representa para mí. Mi actividad musical en la Banda de Municipal de Música de Lugo, tomando parte en la organización de los actos de su 140 aniversario ha sido altamente enriquecedora y es algo de lo que me siento orgulloso. El retorno al folk gracias al ánimo de Marta y empuje de Pablo, junto con la coincidencia en 2008 en el estudio con Ghaita de Pedra, han hecho posible que forme parte de este grupo de Lugo. Me siento como pez en el agua, sin duda la cuna musical de la cual salí se nota... El libro que en este 2009 me ha marcado, como no de Bruno Cardeñosa, descubierto gracias a Marta 2009, al igual que 2008 ha sido un año de viaje y de lecturas, un año también musical, pero sobre todo un año de compartir, de compartir la vida con alguien a quien se ama, Marta, los viajes juntos son maravillosos, como nuestro día a día, y como nó Comillas fue una muestra más de ello. Gracias. Foto desde la Cueva de El Soplao Desde aqui quiero dar un abrazo amistoso y sincero a tod@s los que han ocupado un trocito de este 2009 en mi vida, sinceramente, sin vuestras vidas en la mía, no sería la misma, y el caso es que ahora mismo me siento fenomenalmente bien, con mi vida, conmigo, con mi trabajo y con los que me rodean. A la familia, a Armando, Sergio, Pablo y Sheila, Enrique y Mabel (llamadnos algun día), Francisco (Baleira), Bob Esponja, Paula y Piru, Angel (banda), Ghaita de Pedra y todos los entrevistados por mi este año, gracias por la paciencia y entrega. Un beso a tod@s y un buen 2010 lleno de IMAGINACIÓN¡¡¡¡¡

jueves, 31 de diciembre de 2009

Reflexión de fin de ano.

Ben é certo que non son unha persoa moi, ou mellor dito, nada inclinada a mirar atrás, como ben sabedes @s que me coñecedes ben, pero este foi un ano diferente neste sentido, e nel houbo cousas polas que paga absolutamente a pena facer memoria, pero esta vez construtiva, para variar, e os motivos disto vense mellor, creo, cunha mestura de narración e fotografía. Cando un colle a chave que garda esas lembranzas máis especiais, pode ocorrer que se decate de que hai unha que brilla por riba das demais, tal como a lúa entre as nubes, e esta resultou se-la dun concello que moitos de vós coñecedes ben: Castroverde, debido a que alí tivo lugar un feliz e inesperado reencontro que fixo posible que se reanudase unha amizade, interrompida polas circunstancias, que comezou hai seis anos neste lugar que lembra co seu nome a historia romana da nosa cidade: Baseándose na frase "si algo he aprendido a lo largo de estos años es que el amor verdadero es algo que se demuestra a diario con hechos y no con palabras" , un chega á conclusión, subxectiva, por suposto, de que os feitos son a mellor maneira de demostrar que alguén é un bo amigo, pois ás veces as palabras, aínda que se descoñeza o seu efecto no momento en que se din, firen ou molestan a xente; por iso, graciñas de todo corazón a quen tivo que aturar iso este ano e, malia todo, segue aí dando o mellor de si como amig@, polo que lle quero enviar unha foto que o día de hoxe tivo a ben concedernos: Seguindo coa miña recente ocupación de fotógrafo aficionado e c@s amig@s, resulta que o citado concello tivo moito que ver niso, pois, botando contas, outros b@s amig@s veñen da sombra da súa torre e, ademais, foi alí onde os coñecín, entre risas (sobre todo, xDD), gaitas e percusión, da que, xunto cos mazos de lume, fixeron bo uso no Arde Lucus deste ano, onde os tres (Alba, Efra e Marco), amosan unha cara distinta da habitual, :), e que aparecen aquí xunto con outros membros da banda: Alberto, María José e Begoña (de esquerda a dereita). Por puro azar, correspondeulle o último lugar desta entrada á nosa promoción de Filoloxía Clásica 2004-2009, na que houbo moi bos momentos entre frikadas (a marca da casa dos que nos deixamos as neuronas con Homero, Virxilio e compañía, :P), ocasionais saídas nocturnas, traballos en grupo na biblioteca polos que case nos botan fóra e tantas outras anécdotas e vivencias que ocuparían demasiado aquí, sen esquece-los choques que se dan de vez en cando, pero adoitan ser consustanciais á convivencia. En fin, para ser orixinal, :), desexarvos a tod@s un feliz fin de ano e unha, como mínimo, igual ou mellor entrada no 2010 e que as vosas estrelas sigan brillando con tanta ou máis forza no voso ceo particular. Graciñas á alma máter deste acolledor recuncho por abri-la porta que deu, e dará, saída ás nosas máis variadas ideas e tamén, por suposto, a tod@s @s membr@s que facedes posible que isto siga adiante. Os meus mellores desexos para tod@s. Ser.

martes, 29 de diciembre de 2009

FOTOS 2009.

Ao rematar un ano sempre se adoita mirar atrás ou facer uns pequenos balances do bo e do non tan bo mais no meu caso, tan só para poder avanzar con máis forzas. Na televisión resúmennos as noticias de máis relevancia na sociedade, na radio as cancións máis sonadas, os filmes con máis carteleira e demais; pois a modo persoal e se lle temos agarimo a fotografía, inda que sexa como afición como no meu caso, penso que as fotos capturan algúns instantes que nos poden evocar á sensación que nos quedou do ano. Estas son as miñas. Incluso unha delas, atenta contra a intimidade da miña cadeliña Cora, pero como é bastante coñecida pois xa me dou licencia para expoñela neste recuncho. Ao mesmo tempo que amoso algunhas fotos miñas, aproveito para recomendar un libro de fotografía de Pepe Navarro, La voz del Caimán, palabras y retratos cubanos; trátase dun libro de fotografías acompañadas de un pequeno texto, no que se reflexa claramente mediante a fotografía, a situación de Cuba e os cubanos; este libro é según o autor, "el fruto del acercamiento a una contradicción". Feliz Aninovo*ç

miércoles, 23 de diciembre de 2009

Ghaita Depedra

Después de movernos durante un tiempo en largas distancias, aterrizamos por un momento en Galicia, concretamente en nuestra provincia, para conocer al grupo folk "Ghaita Depedra", en cuya presentación nos vamos a encontrar con varios nombres conocidos dentro da la música folk gallega. En cuanto a los orígenes del grupo, se pueden situar en el año 2001, cuando Óscar Iglesias se pone en contacto con Jose Varela, Lourdes Armesto y Jose García para tocar en un festival benéfico, en el que ya alternan versiones de temas tradicionales con composiciones de Jose y Óscar. El nombre de "Ghaita Depedra" lo usaban en broma Jose y otros cuando se reunían en casa de aquél. Después de esto, amplian su repertorio y actúan en el Pub Clavicémbalo (Lugo). Como en todo grupo, siempre hay un momento en el que llega la incorporación de nuevas caras, en este caso con motivo de otro festival, para el que se suma al grupo Pablo Condo. Ahora llegamos a las últimas incorporaciones, y aquí encontramos a Iván Pérez al acordeón y Luis Rodil a la gaita y la flauta; en este momento graban una maqueta no publicada porque tres miembros del grupo (Óscar Iglesias, Jose García e Iván Pérez) se ven obligados a dejarlo por razones profesionales. Tras el paso por el grupo de dos músicos más, llega a su formación definitiva con la incorporación de Xavi Fernández a la guitarra. Daremos a continuación un breve repaso por la biografía, centrada en su formación, de los miembros actuales del grupo de los que he encontrado información: 1) Jose Varela (Lugo, 1972): además de estudios clásicos, estudió gaita, percusión tradicional y zanfona en Lalín y, en la actualidad, estudia violín tradicional y zanfona en la "Universidade Popular" de Vigo. 2) Pablo Condo (Coruña, 1980): toma contacto con la percusión folk en un curso de percusión impartido en Lugo por David Otero, en el que aprende a tocar el bodhran. 3) Luis Rodil (Fonsagrada): allí se inicia en el aprendizaje de la gaita de la mano de Pepe Vaamonde y la flauta travesera de la de Cándido Díaz, director de la "Banda de Gaitas Zuncurrundullo". También ha estudiado flauta travesera en los conservatorios de Lugo y Santiago de Compostela. 4) Xavi Fernández (Lugo, 1982): con diez años comienza a tocar la guitarra, y a los catorce entra en el conservatorio de música de Lugo para seguir estudiando este instrumento durante tres años. 5)Miguel Mosquera. 6) Efraím Díaz (Lugo): una cara bien conocida por estos lares que inicia sus estudios de gaita gallega, flauta y percusión cuando cuenta con ocho años de la mano de su padre, Cándido Díaz, en Zuncurrundullo (Castroverde), de la que sigue siendo gaitero actualmente. Su formación en el mundo de la percusión continuó en los conservatorios de Lugo y Coruña, acabando la especialidad en este último. El resto de su formación resulta demasiado extenso para los propósitos que nos hemos marcado al redactar esta entrada. Ya por último, la acostumbrada recomendación de una de las composiciones de este grupo, que se titula "Doa o teu reel", que desde aquí os animo a escuchar, y que pertenece a "Nekiño", el primer disco de estudio de la banda. Muchos saludos. Ser

sábado, 19 de diciembre de 2009

A propósito de la lista de discos que Efraím subió, me puse a pensar que discos me acompañaron pero sólo quito en claro, canciones sueltas.Dos gardenias para ti, era una canción que me cantaba mi abuelo muy a menudo y que le guardo por eso gran cariño. Por tradición familiar también me gustaban canciones de Luz Casal o Antonio Vega. Durante la adolescencia llegué a rallar discos de grupos de rock como Marea pero despues de la tempestad llegó la calma y con ella la música clásica y la música italiana, en general. Algo que me sigue pareciendo curioso, nunca lo hubiera pensado. La música de cantautor es la que más escucho y por ahí tenemos a Nacho Vegas, Quique Gonzalez, permanece Antonio Vega, Rebeca Jiménez, Rosario Flores o Silvia Penide. Se llega a escuchar de todo cuando entre amigos se hace tráfico de discos sin medida y de esa manera también descubrí que cierta música folk es preciosa. Como hablar en general, no me suele decir mucho, destaco una canción de Eros Ramazotti, Dímelo a mi, que escuche hace unos días en la radio; me dijo mucho y me pareció sentida y rica por poder darle varias interpretaciones. *Ç