| Ut queant laxis | Para que puedan |
| Resonare fibris | Con toda su voz |
| Mira gestorum | Cantar tus maravillosas |
| Famuli tuorum | Hazañas estos tus siervos, |
| Solve polluti | Deshaz el reato de |
| Labii reatum | Nuestros manchados labios, |
| Sancte Ioannes | ¡Oh, bendito San Juan! |
miércoles, 5 de agosto de 2009
Las notas musicales.
martes, 4 de agosto de 2009
Kepa Junkera
Despois desta viaxe polo norte, durante a cal a nosa compañeira Irene se nos foi coñece-lo país e aprende-la lingua de Goethe (herzlich willkommen!) e Ángela e Efra nos introduciron nunha das escolas máis importantes da pintura europea e no seu contexto histórico, eu non me saio do rego (de momento) e sigo coa música. Volvemos por un momento a España, concretamente a Bilbao, para darlle entrada a un novo instrumento: a trikitixa (nome que recibe o acordeón diatónico no País Vasco) da man do trikitilari (forma de denominar en vasco á persoa que a toca) Kepa Junkera, nacido en 1965. Aínda que a súa música ten unha poderosa base no folk vasco, atopámonos cun artista que non dubida en explorar novos camiños, como son a fusión de folk con jazz e folk-rock, entre outros moitos.
Como poderá apreciar quen escoite discos como Bilbao 00:00 h, este músico do barrio de Rekalde sempre se acompaña dun considerable número de artistas das máis variadas procedencias, como, por dar uns poucos exemplos, Carlos Núñez, Dulce Pontes, Hedningarna, Voces Búlgaras, Hevia e Liam O'Flynn. Colaborou con The Chieftains no seu disco "Santiago", con Carlos Núñez en “A irmandade das Estrelas" e, como curiosidade, é profesor no Musikene (Conservatorio Superior de Música do País Vasco).
Xa para rematar, gustaríame recomendarvos, como toma de contacto, dúas pezas: Arin-novo e, por outra banda, “ A irmandade das Estrelas”, na que fai unha colaboración que, na miña opinión, paga a pena escoitar.
Ser
domingo, 26 de julio de 2009
Desde Otra Perspectiva
lunes, 13 de julio de 2009
Deaf Shepherd
Agora marchamos ata Escocia para coñece-la banda folk Deaf Shepherd, que se formou en 1993. O proxecto musical deste grupo recolle tanto a tradición musical escocesa e irlandesa, da man do seu percusionista, que é escocés pero de pais irlandeses, como as composicións propias e tamén a música de artistas contemporáneos seus. En todo caso, a primeira impresión que un leva ó escoitalos é a de que son uns músicos que posúen, a partes iguais, unha técnica e expresividade moi elevadas.
A súa formación actual é a seguinte:
-Malcolm Stitt (bouzouki e voz, aínda que de neno empezou sendo gaiteiro), John Morran (voz e guitarra), Clare McLaughlin (fiddle e voz), Mark Maguire (percusión e voz), Jena e Finlay.
En canto á súa discografía, a banda ten ata o momento tres discos:
1º) Ae Spark o Nature's Fire (1995).
2º) Synergy (1997).
3º) Even in the rain (2002).
Unha peza deste grupo na que se percibe ben o seu estilo, e que vos quero recomendar desde aquí, é Ah, surely!
Ser
viernes, 3 de julio de 2009
Evelyn Glennie
Glennie nació el 19 de julio de 1965, en Aberdeen, Escocia, y su primera lengua fue el escocés propio de esa región. Glennie padece de una profunda sordera desde los 12 años; pero eso no le ha impedido ser una gran figura de la música. Su espíritu de lucha y su fe en el triunfo la llevaron con el tiempo a convertirse en la primera percusionista solista a tiempo completo en el mundo.
En la actualidad, Glennie recorre el mundo dando muestras de su arte y su espíritu únicos. Más de 100 conciertos al año, además de master classes y actuaciones en escuelas de música. Es una personalidad dentro de la percusión, ha editado multitud de cd´s de percusionista solista y con grandes orquestas como la Sinfónica de Londres. Pudo conseguir hacer de su método de vida el ser solista internacional de percusión. Ha colabordao con Nana Vasoncelos, Kodo, Bela Fleck, Bjork, Bobby McFerrin, Sting, Kings Singers, el Coro del Tabernáculo Mormón, Murray Perahia y Fred Frith son algunas de las personalidades que han compartido cartelera con ella.
Glennie, ha obtenido numerosas distinciones, quince doctorados de distintas universidades, y especialmente, un Grammy, en 1989. Nada menos que por Best Chamber Music Performance obtenido por la grabación que hiciera con David Corkhill, Murray Perahia y Georg Solti de la Sonata para dos pianos y percusión, de Bartók.
Además de lo que ella misma compone, encarga obras a otros creadores que suman ya 53 conciertos, 56 piezas para recital, 18 para concierto y dos obras para grupo de percusión. Es capaz de manejar en escena hasta 60 instrumentos y su colección privada de éstos suma unos 1,800.
Una muestra de su buen humor
Además de su carrera, la percusionista impulsa obras de caridad para ayudar a los sordos, a los músicos jóvenes y a las personas incapacitadas. En 2004, Glennie se unió al prestigioso cineasta Thomas Riedelsheimer para crear el filme Touch the Sound. A Sound Journey with Evelyn Glennie, en el que a través de juegos de imágenes y sesiones musicales, que van de la improvisación en un restaurante con latas y palitos chinos a una sesión de grabación con el músico vanguardista Fred Frith, pretende cambiar nuestra manera de ver -más bien de sentir- el sonido.
Ella sin Embargo no le dá importancia a su sordera y realmente que viéndola tocar no parece sorda, os invito a que os tomeis un tiempo viéndola.
jueves, 2 de julio de 2009
The Chieftains
Seguímo-la nosa ruta polos vastos camiños do folk, e damos o salto de Galicia a Irlanda da man de The Chieftains (os xefes), aínda que, para variar, son unha formación que non ten ningún tipo de problema en interpretar moitos estilos de música, como veremos. Pero primeiro, algo da súa historia, como non: a banda formouse por iniciativa do seu gaiteiro, Paddy Moloney, en 1962. Como esta banda tivo moitos cambios na súa formación, só vou dá-los nomes da formación orixinal e os dos que foron, na miña opinión, os músicos que levaron a banda ó punto máis alto do seu son. Ben, pois a formación inicial foi a seguinte: Paddy Moloney (gaita irlandesa), Martin Fay (fiddle), Michael Tubridy (frauta), Seán Potts (tin whistle) e David Fallon (bodhrán). Pero para min a súa mellor formación foi a seguinte: Paddy Moloney (gaita irlandesa, whistle e outros instrumentos), Seán Keane (fiddle), Derek Bell (arpa), Kevin Coneff (bodhrán e voz) e Matt Molloy (frauta).
Como dicía antes, esta banda non ten ningún reparo en interpretar estilos de música que non teñen nada que ver co folk: por exemplo, en 1990 participaron no concerto que deu Roger Waters (Pink Floyd), dentro do seu espectáculo The Wall, ata atreverse co tango (colaborando con Carlos Núñez), coa música galega (no seu disco "Santiago") ou coa música "country" (no seu disco Down the Old Plank Road).
Como a súa discografía vai dende os anos 60 ata máis alá do 2000, vouvos poñer aquí, para @s interesad@s, o link coa súa enorme producción musical: http://www.thechieftains.com/discography/
Ser.
miércoles, 1 de julio de 2009
MUSE
