sábado 24 de octubre de 2009

NO sólo música.

Gracias a Dios cuando el recuerdo no se esvanece en el fondo la historia no ha terminado; con esta historia quiero empezar una tercera forma de ver el mismo prisma por que nosotros , no sólo escuchamos música o eso intentamos algunos; este stradivarius ha tocado ya notas de música, nos alegró la vista con pintura y ahora me voy atrever a divagar sobre algunos pensamientos .
Hasta los seguidores de los hechos irrefutables y tan mutables sin embargo, debieran saber q entre nosotros los bufones de la corte , existen unos pequeños ángeles capaces de pegar huellas tras su paso por este palacio en ruinas;pero que bufón será en el quede la esencia ?.....Uno de los bufones de palacio, pensaba mientras pisaba rítmicamente las piedras acanaladas de lo que ayer una gran vidriera había sido ; decía mirando al suelo y hablando al cielo:
_ Yo quiero quemarme de dolor si me duele, quiero acordarme de nuestra historia , lamentaré no ser leal a nuestra complicidad,no me importa que ya no seas el mundano angel que al igual que ayer me respaldaba, hoy por la mañana y sin despedidas voló. Y pasarán ls momentos y con ellos los meses; y pasarán los recientes momentos que queman mis entrañas ,y pasará en sí el tiempo y las épocas .Quizá llegué a olvidar tu nombre y desfigure el tiempo tu rostro en mi memoria; pero aquel día que pasamos juntos, ese en el que los dos sentíamos que parte de nosotros estaba en el otro,si!..o aquel en el que tus labios sellaron mi secreto ...eses me los has regalado tu ; el cambio de estación no se lleva mi necesidad de ti para poder sonreír de verdad; y si mientras mi papel ha de ser el de bufón, eso me tendrá entretenido, en tanto nuestro reencuentro no llegue_
El bufón algún dia recuperará su alegría pero mientras su angel , en su espera ,hará musica para que el resto de bufones encuentre su cascabel

miércoles 21 de octubre de 2009

La escuela de Atenas

Unha das obras importantes do Renacemento italiano, levada a cabo por Rafael. Nel represéntanse moitas das áreas importantes do saber na antigüidade por medio dos seus cultivadores máis destacados, que, na súa maioría, son gregos: os presocráticos no caso de disciplinas como astronomía ou matemáticas; Platón e Aristóteles como os máis grandes filósofos de época antiga; Hipatia de Alexandría, unha muller cun protagonismo desacostumbrado para o que tiñan as mulleres nesa época, e sobre a que fixo Marta un interesante artigo sobre a súa vida, que deixo aquí para quen teña interese pola vida desta erudita: http://martayefra.blogspot.com/2009/10/hypatia.html Por último, para non alongar demasiado o que pretende ser unha breve explicación, tamén está presente o elemento mitolóxico, mediante as estatuas de Atenea, deusa da sabedoría, e Apolo, deus da música e da poesía. E por último, pero non menos importante, quérolle da-la benvida á nosa nova seguidora e espero que te sintas a gusto neste pequeno recuncho. Espero que vos guste. Saúdos. Ser.

miércoles 7 de octubre de 2009

Bagad Kemper

¡Hola a tod@s despois desta longa ausencia! Despois dun verán que algúns pasamos estudiando e outros descansando (espero), volvo á carga co folk, e desta vez intentareivos achegar a Bretaña, concretamente a unha das mellores formacións musicais que, na miña opinión, nos deu esta rexión tan parecida a Galicia, entre outras cousas, na súa xeografía e modo de vida: Bagad Kemper, que se fundou nos anos 50 por iniciativa de Ronan Cadiou, concretamente en 1949, co nome de Kevrenn C'hlazig, que é un dos bagadoù (bandas de gaitas en bretón) máis antigos. En 1959 esta banda pasou por serias dificultades debido á escaseza de membros, xa que moitos marcharon á guerra, o que non lles impediu seguir actuando e mesmo facer algunhas gravacións que comezaron en 1953. Ó ano seguinte é cando se produce o cambio ó seu nome actual, durante o cal un caixa escocés (Bobby MacGregor) se desprazou a Kemper para dar clases neste grupo. Nos anos 60 tivo unha sección feminina, que estivo en activo cinco anos. Por esta época ten lugar un intercambio dalgúns músicos da banda con músicos de Escocia, de onde veñen dous gaiteiros para transmitirlle-los seus coñecementos, e dous caixas do Bagad Kemper van a Escocia para recibir leccións de tres percusonistas da banda de gaitas da Policía de Edimburgo. No 1975 son, por primeira vez, campións en Lorient (An Orient), onde se celebra o "Championat des Bagadoù" de Bretaña. A súa producción discográfica comeza en 1976, aínda gravando en vinilo, e chega ata este ano 2009; quérovola deixar aquí por se vos interesa: * 1976 : Toniou war an Dachenn (Volume 1) ¹ * 1979 : Toniou war an Dachenn (Volume 2) ¹ * 1984 : Toniou war an Dachenn (Volume 3) ¹ * 1989 : Toniou war an Dachenn (Volume 4) * 1991 : The best of Bagad Kemper (compilation) * 1995 : Lip ar Maout * 1999 : Hep Diskrog * 2001 : Azeliz Iza * 2004 : Sud-ar Su * 2006 : Collection 1995 - 2005 (compilation) * 2009 : Best Of Internautes (compilation) ¹ Disques 33 tours vinyle. (Está en francés porque o saquei da Wikipédia). En canto ó seu estilo interpretativo, a súa característica principal é, á parte do virtuosismo técnico e expresivo que caracteriza a estas formacións, a preparación dun repertorio extraordinariamente complexo, algo que hai que oír para comprendelo, pois non son capaz de explicar o que supón escoitar algo así, polo que vos deixo este link: http://www.youtube.com/watch?v=oKeVhVgRBfo , espero que vos guste. Por último, que xa se me esquecía, falar algo dos instrumentos que usan: por unha parte, as gaitas, que son moi semellantes á gaita escocesa, pero a súa sonoridade é diferente; despois, as bombardas, que son punteiros en varios tonos que abranguen un amplo rexistro, pois hainos tanto graves como agudos, e sorprende a súa potencia sonora, superior á das gaitas; por último, pero non menos importante, a percusión, que se caracteriza pola súa variedade, pois inclúen instrumentos como congas, bongós, por citar os maís frecuentes. Moitos saúdos e ata o próximo reencontro virtual por estes lares. Espero vervos axiña, :) Ser

martes 22 de septiembre de 2009

Nebosja Jovan Zivkovik

Música con cuerpo y alma, así se podría definir la obra de este percusionista y compositor Serbio, una persona que no se ha olvidado de sus orígenes a la hora de moverse por el entorno de la música contemporánea, y no solo de la música para percusión, compone para orquesta, e instrumentos solistas.
Percusionista virtuoso, que empezó a estudiar a una edad bastante tardía, ya en su adolescencia, iniciándose en la batería y luego saltando al ambito clásico, Nebosja, ha trabajado durante más de 20 años en colaboración con YAMAHA, la cual le facilita su material. Como persona, para mí fue una de las mejores experiencias que he tenido como músico, muy enriquecedora y tuve la suerte de conocerle junto a Beverley Jhonston (percusionista canadiense), en la academia para percusión y marimba que realiza bienalmente en Neuwied-Engers (Alemania), en el año 2008. En la foto yo con Nebosja. Su seriedad a la hora de trabajar junto con su buén humor, hacen de el una persona de esas a las que o lo amas o lo odias, yo con el tuve una conexión instantanea. Compartimos con el una semana entera, de 8 horas diarias de clases sobre música, tocando aspectos musicales que no se suelen estudiar en el ámbito académico, al menos en el 95% de los profesores de España. Aspectos como la presencia en el escenario, la sociedad, el público, la cultura general, historia de la música no "culta" etc etc etc.... Este año el viene a Tenerife a estrenar dos obras, el próximo mes de Noviembre, y como no el próximo año 2010 tendrá de nuevo su curso bienal. Me encantaría estar de nuevo y repetir la experiencia, pero hay cosas que se deben vivir una vez en la vida y sacar de ellas el máximo provecho y guardarlas en el corazón, probablemente algún día vuelva a ese curso pero no de momento. Os dejo un video con una pieza que probablemente vaya incluida en el nuevo cd de N.J Zivkovic que tuve la oportunidad de escuchar en su coche. http://www.youtube.com/watch?v=6kdtOH8mf-k Que lo disfruteis, por cierto el instrumentos que toca es un hang.

viernes 4 de septiembre de 2009

Crítica al mp3

Aunque este artículo ya lo realicé para www.martayefra.blogspot.com lo coloco aquí ya que lo quería compratir con tod@s vosotr@s. Sin duda el mp3 ha servido para una mayor difusión de la música a traves de la red, pero, ¿ha afectado a la calidad con la que escuchamos la música?. El mp3, denominado antes Mpeg-1 audio Layer 3, es un formato digital de audio comprimido con pérdida, osea que es un procedimiento de codificación que tiene como objetivo representar cierta cantidad de información utilizando una menor cantidad de la misma, siendo imposible una reconstrucción exacta de los datos originales. Resumiendo menor calidad.
Las primeras patentes sobre este sitema se hicieron en 1986, pero no fue hasta 1995 en que Karlheinz Brandenburg, director de tecnologías de medios electrónicos del Instituto Fraunhofer IIS, perteneciente al Fraunhofer-Gesellschaft- red de centros de investigación alemanes, uso esta extensión para guardar ciertos archivos en su ordenador. El mp3 ha sido el primer formato de audio popularizado gracias a internet. Con el tiempo el mp3 esta teniendo un pequeño declive e influye mucho el hecho de tener patente, esto impide que la comunidad pueda seguir mejorándolo y puede obligar a pagar por la utilización de algún códec, esto es lo que ocurre con los reproductores de MP3. Aún así, a inicios del 2007, el formato mp3 continua siendo el más usado y el que goza de más éxito. Por triste que suene¡¡
La compresión se basa en la reducción del margen dinámico irrelevante, es decir, en la incapacidad del sistema auditivo para detectar los errores de cuantificación en condiciones de enmascaramiento y elimina frecuencias de sonidos que el oido humano no puede escuchar, para mi todo un error, no lo escuchamos pero lo podemos sentir, basta mencionar un ejemplo de las frecuencias: para el oído no experimentado, o común, con 128 kbps o hasta 96 kbps basta para que se oiga "bien" (a menos que se posea un equipo de audio de alta calidad donde se nota excesivamente la falta de graves y se destaca el sonido de "fritura" en los agudos). En personas que escuchan mucha música o que tienen experiencia en la parte auditiva, desde 192 o 256 kbps basta para oír bien. La música que circula por Internet, en su mayoría, está codificada entre 128 y 192 kbps.
Con estos apuntes, no es necesario remarcar ni destacar que esta compresión, en la que se pierden datos, o sea frecuencias que en teoría la gran mayoria de las personas no escuchan, afecta claramente a la música, ¿que pasa?, para la gran mayoría de las personas la música se escucha en la radio, en el autobús, en el movil, es un mero entretenimiento, no un placer, poca gente aprecia el buen momento de ponerse unos cascos y estar en la cama relajado disfrutando de todo un ambiente musical, no me refiero a unos cascos del todo a cien o de los chinos, cascos de 50 a 100 euros, para el oido "medio" estos son suficientes, también lo puedes hacer sin cascos pero con un buen Hi-Fi. Pruebalo¡¡¡¡
Ventajas de mp3... muchas... aparentemente, caben más canciones, puedes descargar gratis.... para que disfrutemos de la música, no lo convirtamos también en un bien de consumo más, apostemos por la calidad, para mi un mp3 es como un alimento con edulcorante, con E330, con acidulante y espesante.
Os propongo un experimento, conseguid un vinilo o a alguien que tenga un vinilo de Pink Floyd, por ejemplo, "The Wall", escuchadlo en vinilo, luego en cd y luego en mp3, cuando lo hagais no tendreis que leer nada más. Buena suerte.
Wav para todos, y arriba los formatos de calidad, aunque en vez de 500 canciones cojan 50 en tu aparatito portatil.

miércoles 5 de agosto de 2009

Las notas musicales.

Casi todos lo sabemos ya, pero para curiosidad de algunos navegantes, este es el origen de la denominación de las notas musicales (según la costumbre española, que no observa A como La, etc.)
Ut queant laxis Para que puedan
Resonare fibris Con toda su voz
Mira gestorum Cantar tus maravillosas
Famuli tuorum Hazañas estos tus siervos,
Solve polluti Deshaz el reato de
Labii reatum Nuestros manchados labios,
Sancte Ioannes ¡Oh, bendito San Juan!
(traducción extraída de la Wikipedia: hasta los clásicos nos damos un descanso en verano) Es el principio de un himno a San Juan Bautista compuesto por Pablo el Diácono, en el Siglo VIII. Feliz verano! Eirene.

martes 4 de agosto de 2009

Kepa Junkera

Despois desta viaxe polo norte, durante a cal a nosa compañeira Irene se nos foi coñece-lo país e aprende-la lingua de Goethe (herzlich willkommen!) e Ángela e Efra nos introduciron nunha das escolas máis importantes da pintura europea e no seu contexto histórico, eu non me saio do rego (de momento) e sigo coa música. Volvemos por un momento a España, concretamente a Bilbao, para darlle entrada a un novo instrumento: a trikitixa (nome que recibe o acordeón diatónico no País Vasco) da man do trikitilari (forma de denominar en vasco á persoa que a toca) Kepa Junkera, nacido en 1965. Aínda que a súa música ten unha poderosa base no folk vasco, atopámonos cun artista que non dubida en explorar novos camiños, como son a fusión de folk con jazz e folk-rock, entre outros moitos. Como poderá apreciar quen escoite discos como Bilbao 00:00 h, este músico do barrio de Rekalde sempre se acompaña dun considerable número de artistas das máis variadas procedencias, como, por dar uns poucos exemplos, Carlos Núñez, Dulce Pontes, Hedningarna, Voces Búlgaras, Hevia e Liam O'Flynn. Colaborou con The Chieftains no seu disco "Santiago", con Carlos Núñez en “A irmandade das Estrelas" e, como curiosidade, é profesor no Musikene (Conservatorio Superior de Música do País Vasco). Xa para rematar, gustaríame recomendarvos, como toma de contacto, dúas pezas: Arin-novo e, por outra banda, “ A irmandade das Estrelas”, na que fai unha colaboración que, na miña opinión, paga a pena escoitar. Ser